Posłuchaj Pan Panie podróżny
  Co się zdarzyło na Próżnej
  Żyłą tam Jagna dobra i czysta
  I chodził do niej Jan Kancelista
  Akurat to była niedziela kręciła się karuzela
  Zabrał tam Jagnę kochanek czuły
  I całkiem zmącił jej miły umysł
  
  Oczy tej ma kej jak dwa błękity
  Myśli tej małej białe zeszyty
  A On był dla niej jak młody Bóg
  Żebyż on jeszcze kochać mógł
  
  A lato jak bywa w Warszawie młodym służyło łaskawie
  On ją zabierał nieraz na łódki
  A ona jego leczyła smutki
  Posłuchaj Pan Panie wędrowny
  Nastał ten dzień niewymowny
  Odszedł bez słowa kochanek podły
  Na nic się zdały płacz jej i modły
  
  Oczy tej ma kej jak dwa błękity
  Myśli tej małej białe zeszyty
  A On był dla niej jak młody Bóg
  Żebyż on jeszcze kochać mógł
  
  Pociągi odchodzą i statki
  Ona nie wróci do matki
  Kto by uwierzył w całym Makowie
  Że dla niej światem był jeden człowiek
  Przez niego więc siebie zabiła
  Ta co z miłości tańczyła
  Bóg jej wybaczył czyny sercowe
  I lody podał jej malinowe
  
  Oczy tej ma kej jak dwa błękity
  Myśli tej małej białe zeszyty
  A On był dla niej jak młody Bóg
  Żebyż on jeszcze kochać mógł
  
  Posłuchaj niewierny kochanku co nienawidzisz poranków
  Wróci do ciebie jeszcze ta trumna gdzie leży twoja kochanka dumna
  Bo taki co kochać nie umie przegra choć wszystko rozumie
  Bóg cię pokarze swą nieczułością
  Za to żeś gardził ludzką miłością
  
  Oczy tej małej
  Jak dwa błękity
  Myśli tej małej białe zeszyty
  A tyś był dla niej więcej niż Bóg
  Pokłoń się do jej martwych nóg