Przez kolejne grudnie maje
  Każdy goni jak szalony
  A za nami pozostaje
  Sto okazji przegapionych
  Ktoś wytyka nam, co chwila
  W mróz czy upał
  W zimę w lecie
  Szans niedostrzeżonych tyle
  I ktoś rację ma, lecz przecież
  
  Jeszcze w zielone gramy jeszcze nie umieramy
  Jeszcze któregoś rana odbijemy się od ściany
  Jeszcze wiosenne deszcze obudzą ruń zieloną
  Jeszcze zimowe śmieci na ogniskach wiosny spłoną
  Jeszcze w zielone gramy jeszcze wzrok nam się pali
  Jeszcze się nam pokłonią ci, co palcem wygrażali
  My możemy być w kłopocie, ale na rozpaczy dnie
  Jeszcze nie
  Długo nie
  
  Więc nie martwmy się, bo w końcu
  Nie nam jednym się nie klei
  Ważne by, choć raz w miesiącu
  Mieć dyktando u nadziei
  Żeby w serca kajeciku
  Po literkach zanotować
  I powtarzać sobie cicho
  Takie prościuteńkie słowa
  
  Jeszcze w zielone gramy jeszcze nie umieramy
  Jeszcze się spełnią nasze piękne sny marzenia plany
  Tylko nie ulegajmy
  Przedwczesnym niepokojom
  Bądźmy jak stare wróble, które stracha się nie boją
  Jeszcze w zielone gramy chęć skroń niejedna siwa
  Jeszcze sól będzie mądra a oliwa sprawiedliwa
  Różne drogi nas prowadzą, lecz ta, która w przepaść rwie
  Jeszcze nie
  Długo nie
  
  Jeszcze w zielone gramy chęć życia nam nie zbrzydła
  Jeszcze na strychu każdy klei połamane skrzydła
  I myśli sobie Ikar, co nieraz już w dół runął
  Jakby powiało zdrowo to bym jeszcze raz pofrunął
  Jeszcze w zielone gramy, choć życie nam doskwiera
  Gramy w nim swoje role naturszczycy bez suflera
  W najróżniejszych sztukach gramy
  Lecz w tej, co się skończy źle
  Jeszcze nie
  Długo nie