Z marmuru tajemnice a pocałunki znam z miękkiego srebra
   Jak diament twarda perła, choć nie czuje nic to wszystko pamięta
  
   W mej złotej klatce ciemno,
   Chociaż słońce wiersz płomieniem pisze
   Choć czuję się jak przedmiot
   Choć nie widzę nic to jednak myślę
   Z oczu opada welon, niewinności symbol, miękki cień
   Zasłaniam się skrzydłami, w białą perłę obracam się
  
   Słońce do siebie woła, ciepłe morze kładzie się do stóp
   Z obszaru ukrytego silna ręka mnie popycha w przód
  
   Tych myśli nie wyłączę jak monitora kiedy bolą oczy
   Koniec świata, lecz nie koniec drogi
   Jeszcze będę musiała skoczyć
   Oddając morzu cały strach
   Słyszę, rozumiem już mowę fal
  
   I nagle robi się jasno
   A potem wszystko już wiem
   Powoli spadając na dno
   Już nie żałuję, nie...