Przez
  Szary tłum,
  Zadyszany świt,
  Smutne dziś.
  Przez
  Miasta szum
  Przez silników zgrzyt
  Wciąż goni mnie myśl
  
  Ludzie to miliard wysp
  Samotnych do cna
  Podobny swój los
  Przędą co dnia
  Atlantyda czułych serc znika już,
  Jeszcze dzień, jeszcze dwa...
  
  Tak
  Stanie się,
  Weźmie nowy czas
  Władzę swą
  I
  Pogna mnie
  Ale dokąd, gdzie?
  Donikąd, bo wkrąg
  
  Ludzie jak miliard wysp
  Samotnych do cna
  Więc jak znajdę ich?
  Wkrąg wiatr i mgła,
  Atlantyda czułych serc znikła już
  Zimny ton wzięcie ma
  Znaleźć ten ton łatwo jest
  Lecz słyszę też wciąż S.O.S.
  I wyruszam przez morską biel gdzie mój
  cel
  Falę tnę w smutnej mgle
  Bo człowiek woła!
  
  W tym
  Świecie wciąż
  Człowiek szansą jest
  Największą, choć wkrąg
  
  Ludzie jak miliard wysp
  Samotnych do cna
  Lecz wyspy choć dwie
  Złączyć się da
  Atlantyda czułych serc wróci znów
  Tam gdzie Ty
  I tam gdzie ja...