W domach jak klocki olbrzyma
  Rury zawyły ze strachu przed dniem
  Znów się zaczyna taniec pingwina na szkle
  
  Zwija śniadanie w gazetę
  Chowa pod skrzydła pysk blady jak wosk
  Dziób mu się zgina rośnie łysina od trosk
  
  Życie na boki go kiwa
  Kusym truchcikiem załatwia sto spraw
  Czasem obrywa, czasem się zgrywa jak paw
  
  Ściska co dzień nowe dłonie
  W setkach papierów zostawia swój ślad
  Śni o melonie, śpi na peronie pod wiatr
  
  Z okna widać to samo
  Co dzień bardziej ukośnie
  Widać w lustrze co rano jak wolno dziób rośnie
  
  W domach jak klocki olbrzyma
  Rury zawyły ze strachu przed dniem
  Znów się zaczyna taniec pingwina na szkle