Łotr umarł tak, jak żył:
  Nóż wciąż mu w karku tkwił,
  Gdy do Bram Nieba stukał.
  Otworzył Święty Piotr
  - Ty przecież jesteś łotr,
  Więc czego tutaj szukasz?
  
  - Mnie klecha mówił, że
  Z grzeszników składa się
  Cały nasz ludzki Kościół.
  Zerwany wiatrem liść -
  Już nie wiem dokąd iść.
  Może byś mnie ugościł?
  
  Rzekł Święty Piotr - no cóż.
  Wyciągnę ci ten nóż
  I wchodź, duszyczko płocha.
  Nie takim tu jak ty
  Już otwierałem drzwi.
  Bo Pan Bóg wszystkich kocha.
  
  Spoczywa łotr wśród chmur
  Na materacu z piór,
  Koi go lira tkliwa...
  Wtem widzi, że tuż, tuż
  Ów, co mu w kark wbił nóż -
  Też rajskich dóbr zażywa.
  Zakrzyczał łotr brzęk lir:
  Co robi tu ten zbir?
  Wszak zadźgał mnie, gadzina!
  Czy to nagroda za
  Złem zwyciężanie zła?
  Czy Raj to, czy melina?
  
  Klucznik mu na to rzekł:
  - Czyśćcowy życia bieg
  Przepełnił się cierpieniem.
  Wiec choć odtrącić mógł,
  Wolał was dobry Bóg
  Skazać na - Przebaczenie...