eF-I-eS-Zet
  A w mojej głowie przestrzeń mam solidnie wypełnioną
  Setki wspomnień, więc podpierać muszę głowę dłonią
  Są rzeczy co bolą, co wolą raczej nie wychodzić na wierzch
  Tylko topić się na dnie
  Więc proszę nie dręczcie mnie
  Ja w tym co dobre, leciutkie chcę zanurzyć się i w tym pływać
  Brud zostawić za sobą później pozmywać
  Choć wiem że tak trudno z twarzą przegrywać
  Uczę się wiem że nie zawsze muszę wygrywać
  Uczę się, nie wiele wyniosłem ze szkoły
  Pociłem się, nie spałem przez pierdoły
  Które równie szybko uleciały
  Nie rozwijały tego co rozwijać miały
  Zgubiłem się gdzieś lecz odnalazłem po roku
  Krok po kroku siebie szukałem
  Kręciłem łbem na lewo, na prawo
  W końcu podniosłem się i wstałem
  I stoję i z gęby słowa wypadają prosto na mikrofon
  Co pozwala nieść treść jak huragan, jak deszcz nieść moją treść
  Gubiłem się, wstałem by później z hukiem spaść na ziemię
  Są rzeczy co cieszą i bawią i są takie co dręczą sumienie
  Są we mnie sprzeczności których nie potrafię zmienić i nie zmienię
  Ulatują gdzieś i pozostaje po nich tylko wspomnienie
  Ahaa
  
  Ja pamiętam kapsle, na podwórku nas szczeniaków
  Pamiętam grę w siatkówkę na trzepaku
  Szkołę, luz, uwagi, skargi
  Siniaki, rozwalone wargi
  I żale matki, podstawową szkołę
  Boisko żwirowe, wszystkie strzelone gole
  Świat niewinny, gdy wszyscy mieli uśmiech na twarzach
  Teraz co drugi dziwne interesy trzaska
  Stara ulica, jakby już z innego miasta
  A stare przyjaźnie to dawno przebrzmiała bajka
  Nie ma już tego luzu, teraz inne wieczory
  Gdzieś zniknęły szklane domy
  W moim życiu mikrofony
  W ich schody szkoły, w moim życiu muzyka
  Wszyscy nagle, obcy do zła chcą się dotykać
  Ja pamiętam ich jako chłopcy z dobrych domów
  Teraz to dzieci ulicy i hardcorowcy z wyboru
  Świat zmienia się, ale to tempo mnie przeraża
  Jest ok, ale niepokój gdy trzeba wstawać rano
  Z odwagą trzeba patrzeć w przyszłość
  Wielu z nich lata na disco
  Pieprzyć hip hop, ej walić to
  Nie będę się tym przejmował
  Choć, zwariował świat który mnie wychował
  
  W mej głowie wspomnienia pozytywne skojarzenia
  Do zobaczenia chwilom, które były, teraz ich nie ma
  Nie ma takich trwałych, których nigdy czas nie kruszy
  Nie pamiętam już, co mi wtedy grało w duszy
  Mogę jedynie wspomnieć, przywołać obraz zapomniany
  To co było kiedyś dzisiaj już się nie odstanie
  W sekundę nie powstanie nic na zawołanie
  Czasu oszukanie, każda próba dla mnie klęską
  Wspominam i myślę czy stałem się osobą lepszą
  Czy przejmują mnie ludzie, którzy za plecami pieprzą
  I czy moje słowa ciągle porównywane z kartką pierwszą
  Mnie czas zmienia, czy to wpływ środowiska
  Czy przez długie teksty odchodzi osoba bliska
  I tracę nad sobą kontrolę a ból me serce ściska
  Jak każdy kiedyś chcę odnaleźć swoją przystań
  Są momenty radosne i takie kiedy chce się płakać
  Są takie których z pamięci nie mogę wyłapać
  Teraz marzę o tym by mieć je znów przed oczami
  Chcę wspominać bo to owoc który dojrzewał latami
  
  Pamiętam momenty jak ze snu chwile, jest ich tyle
  Nawet jeśli często sens ich mylę
  Wspomnienia bolą, ale chyba nic poza tym
  Może te ślady jeszcze kiedyś zaprowadzą mnie tam
  Cicho jak woda kapie z kranu
  A ja w szybę wzrok swój wlepiam
  Wiele czasu czekam, na to czekam
  Ale wiem że nie dam rady
  Przecież każdy z nas ma swoje wady
  Nowych doświadczeń pełen chęci
  Ja stanąłem, ale świat dalej pędził
  Nawet nie wiem kiedy skręcił, po co mi to
  Rozumiesz, wolę iść drogą ubitą
  Być pewnym siebie jak kalito
  Ten świat legł w gruzach, od nowa
  Lecz tym razem będę słuchał