Nic oprócz ciszy nie było na świecie
  Podał mężczyzna dłoń swej kobiecie
  Kiedy krwi poryw w ich sercach drgnął śmielszy
  Nastał dzień pierwszy
  
  Gdy zajaśniała tajemnym płomieniem
  Spytał gdzie rosną wierzby i złocienie
  Nocą przecięły niebo białe smugi
  Wieszcząc dzień drugi
  
  Kroczyli razem dostojni jak drzewa
  Co trwają razem czy wiatr czy ulewa
  Gruszki spadały wprost w koszyki dzieci
  W błogi dzień trzeci
  
  A gdy spytała cicho gdzie jest woda
  On jej kaczeńce w drżących dłoniach podał
  Nad stawem śmiercią pachniało i trzciną
  Czwarty dzień minął
  
  Czas kręcił młyńskim kołem tego stadła
  Coś zadzwoniło łza do wody wpadła
  A na kolczastych drutach kruk złowieszczy
  Dzień piąty wieścił
  
  On nic nie mówił i milczała ona
  W oczach płonęła ponura szalona
  Miłość a szczęścia już wypili wino
  Szósty dzień minął
  
  I nic nie było na świecie prócz ciszy
  Księżyc utonął w czarnej nieba niszy
  Wiedźmy jak Parki stały wokół studni
  Minął dzień siódmy
  
  Czas kataryniarz zanucił piosenkę
  O tym że ręka znów odnajdzie rękę
  I że dzień pierwszy błogi jak kochanie
  Znowu nastanie