Chciałbym wykrzyszać swoje grzychy
  By z nowym dniem budzić się czystym
  A nie z coraz większym garbem
  Gdzieś to dziewictwo niewinności znikneło
  Taka była przeszłość teraz jest tych chwil przemoc
  Dzieci swojej epoki bez recepty na jutro
  Nadmiar percepcji i strach za całą ludzkość
  Pisze ten list ze skarzonych pól swego serca
  Krzyk bezradności zanim smierć zabierze nas z tego miejsca
  Zobasz karmi nas kultura ideałami
  wkłada nam te wszystkie bzdury w lustra
  I co też chce wierzyć w miłość w coś co da mi szanse
  Pokaże sens by daleć prowadzić tą walkę
  Widzę tragedie gdy wiara w Boga zabiera życie
  Ludzią co zamiast niego znaleźli religię
  To list z ziemi jak Twain bo ja chce to spisać
  Łez atramentem namaluję swój obraz guernica
  Tak pragnę życia, tak pragnę ufać poradzić sobie
  Tak pragnę żyć by wrzasku metropoliz nie słuchać
  Znaleźść harmonie by świat był częścią mnie
  Bez systemu, bez potwora który zjada moje serce
  Wciąż chce wierzyć w te ideały wciąż
  Wierzyć że jest sens tej naszej pracy
  Że tak naprawdę ziemia jest tylko przelotnym momentem
  Krótkim przystankime do stacji wieczne szczęście
  Otwieram oczy i niestety wciąż jestem tutaj
  I tylko marzyć może mi się świat tonący w uczuciach
  
  Chodź zabiorę Cię tam, gdzie w kolorach jest świat
  Chodz na chwile zapomnij......
  Otulę Ciebie szalem ciepłym tak doskonele
  Gdzie czas z przestrzenią stykają się zmieniając bieg
  Utulę Cię do snu byś chodz na chwilę mógł
  Odpocząć od ciężaru ludzkich spraw
  Oddaj się w me ramiona już nadeszła pora
  By przestać toczyć syzyfowy głaz