Czasem widzą ją, kiedy wyjdzie na próg
  W Opatowie, Kępnie lub jeszcze gdzieś
  Spuszczą wzrok, milczy Bóg
  Ani zdrowaś, ani na nią warknie pies.
  
  Ich sumienia cierń, rzekłbyś - huba tych miejsc
  Na sumienie czasu brak, jest jak ryba na studni dnie
  Jest niby jest
  Jakoś żyje, lecz popłynąć nie ma gdzie.
  
  Oczu sól w zmowie milczenia ścian
  W katarakcie lustra, w niebieskiej sukni jak lubił on
  Z nim sam na sam
  Ani bar na rogu kusi, ani dzwon.
  
  Ptakom garść poda pod brzytwą zim
  W ustach kamień, kiedy przyjdzie odlecieć w godzinie swej
  I tak jak dym
  Coraz bledsza jest i jest jej coraz mniej
  
  Coraz mniej
  Coraz mniej
  Coraz mniej