Niby wszystko takie jasne, a tak ciemno,
  Że powtarzać sobie muszę - nie jest źle
  A ty, duszo na ramieniu, trzymaj ze mną
  Gdy się gubię, kiedy wątpię - pilnuj mnie.
  Kiedy dygot serca budzi mnie o świcie
  Kiedy marzeń sieć na strzępy życie rwie
  Kiedy, mimo jasnych prognoz, czarno widzę
  Bądź jak światło w tym tunelu - prowadź mnie.
  
  Jak cię pocieszyć, czym cię rozśmieszyć
  Skąd brać odwagę na dalszy ciąg
  I co się stanie z nami, kochanie
  Gdy ktoś nam nagle wyłączy prąd.
  
  Jeśli życie jest czekaniem - będę czekać
  Chociaż czasu na czekanie ciągle mniej
  Choć zmęczenia pył pokrywa twarze wokół
  A do duszy tak się lepi smutku klej.
  Czasem lubię z nią pogadać, żeby sprawdzić
  Czy tam jeszcze coś ważnego dzieje się
  Wtedy ona albo skomli, albo warczy
  Albo milczy, by nie martwić bardziej mnie.
  
  Jak cię pocieszyć, czym cię rozśmieszyć
  Skąd brać odwagę na dalszy ciąg
  Gdy tak się gmatwa to, co najprostsze
  Gdy tak się wszystko wymyka z rąk.
  
  Niby wszystko takie jasne, a tak ciemno
  Że powtarzać sobie muszę - nie jest źle
  A ty, duszo na ramieniu, wytrwaj ze mną
  Gdy się gubię, kiedy wątpię, trzymaj się
  Trzymaj się.
  Trzymaj mnie!