Tam na skraju świata dziwy,
  tam na skraju świata cuda
  Byli tacy co wierzyli,
  że tam dojdą, że się uda
  Ledwo przeszli kilka kroków,
  i za siebie obejrzeli,
  A jak stali w jednej chwili,
  w martwe głazy skamienieli
  
  Stoją tak już od lat,
  pogrzebani w pamięci
  Myśli mają kamienne
  i sny kamienne mają
  I nie wie nikt, jak dugo
  we śnie kamiennym trwają
  
  Prędko, prędko baśń się baje,
  nie tak prędko koń wyskoczy
  Kto zdobędzie wodę życia,
  kto kamieniom pryśnie w oczy
  Kto im wodą pryśnie w oczy,
  kto ich w ludzi pozamienia
  Kto ich wreszcie oduroczy,
  kto ich zbudzi z odrętwienia