Niebo złote ci otworzę, w którym ciszy biała nić,
  Jak ogromny dźwięków orzech, który pęknie, aby żyć
  Zielonymi listeczkami, śpiewem jezior, zmierzchu
  graniem,
  Aż ukaże jądro mleczne ptasi świt.
  
  Ziemię twardą ci przemienię w mleczów miękkich
  płynny lot,
  Wyprowadzę z rzeczy cienie, które prężą się jak
  kot,
  Futrem iskrząc zwiną wszystko
  W barwy burz, w serduszka listków, w deszczu siwy
  splot.
  
  I powietrza drżące strugi, jak z angielskiej
  strzechy dym
  Zmienię ci w aleje długie, w brzóz przejrzystych
  śpiewny płyn,
  Aż zagrają jak wiolonczel żal różowe światła
  pnącze,
  Pszczelich skrzydeł hymn.
  
  Jeno wyjmij mi z tych oczu szkło bolesne obraz
  dni,
  Które czaszki białe toczy przez płonące łąki krwi.
  Jeno odmień czas kaleki, zakryj groby płaszczem
  rzeki,
  Zetrzyj z włosów pył bitewny, tych lat gniewnych
  czarny pył.