Te pochodnie w pochodzie niesione przez mgły
  Wyjaśniają nam tylko, że my to my.
  Te pochodnie prowadzą nas przez mrok, przez mrok
  I nie dają się wyrwać z odrętwiałych rąk.
  
  Te pochodnie po prostu każą iść tym z nas,
  Którzy nie chcą pozwolić żeby ogień zgasł,
  Bo mamy je nie z papy, ani słomy, ani drzew
  Nie smoła wrząca kapie z nich, lecz krew, lecz krew
  
  Bo mamy je nie z papy, ani słomy, ani drzew,
  Nie smoła wrząca kapie z nich, lecz krew, lecz krew.
  
  W tych pochodniach nie pancerz błyska, ani miecz,
  Z tych pochodni cień pada na twarz i na rzecz,
  Te pochodnie są po to żeby przetrwać ćmy
  I zobaczyć jak płoną we dnie, we dnie.
  
  Być może zobaczymy wówczas w blasku słońc,
  Że nie pochodnia w dłoni płonie, ale dłoń,
  I strącimy ze wstrętem rąk zwęglony pył,
  Na cztery strony świata bez sił, bez sił.
  
  I strącimy ze wstrętem rąk zwęglony pył,
  Na cztery strony świata bez sił, bez sił.
  
  Wypaleni w pochodzie, nie wiedząc kto my
  Westchniemy do pochodni, do mroku, do mgły.
  Wypaleni w pochodzie, nie wiedząc kto my
  Westchniemy do pochodni, do mroku, do mgły.