Nad morzem szedł człowiek z Bogiem. Na niebie nad nimi
  Widzieli obrazy z życia, które dawno były przeszły
  Na piachu nadmorskim były ślady dwóch par stóp
  Wtem nagle człowiek spojrzał - jest brak jednego śladu
  To wtedy, gdy niszczyłem, miast tworzyć, miast miłować
  Tak ciężki wielce czas. Panie, czemu kazałeś samemu mi wędrować?
  Nie radziłem sobie, nie myślałem o Tobie, gdy grzechem obrosłem
  Bóg spojrzał na człowieka: - Synu, ja cię wtedy niosłem
  
  Mundury jak kapłani w Babilonie
  Władzę polityczną wzmacniają nieustannie
  Są bronić jej gotowi wieczorem i rankiem
  Twoją reką ale swoim pistoletem
  Palec wskazujący podniesiony do góry
  To wzmacnia powagę postury
  I teraz ci powiem mój miły kolego
  To wszystko z Bogiem nie ma nic wspólnego!
  Apostołowie Słowo Boże spisali
  Ludzie je zmienili, celom swym poddali
  Podają sobie ręcę, ze świata zbrodniarzami
  Naradzają się i knują ponad ludu głowami
  Ja w dniu, kiedy w Boga uwierzyłem
  Członkiem tej instytucji przestać być musiałem
  I teraz ci powiem mój miły kolego
  To wszystko z Bogiem nie ma nic wspólnego!
  Na świecie głód, świątyń w brud
  Podróże po całym świecie
  Czy zboże dla głodnych dzieci?
  Politycznie wzrasta, oczy na prawdę zamyka
  Czy ty potrzebujesz takiego pośrednika?
  Bo ja nie potrzebuję takiego pośrednika!
  
  - Święć się Imię Twoje - mówią
  I Imię Twoje ukrywają
  - Odpuszczamy naszym winowajcom
  Win nie odpuszczają
  - Przyjdź Królestwo Twoje
  Wcale jego nie czekając
  - Po owocach ich czynów poznacie ich
  
  To wtedy, gdy niszczyłem, miast tworzyć, miast miłować
  Tak ciężki wielce czas Panie, czemu kazałeś samemu mi wędrować
  Nie radziłem sobie, nie myślałem o Tobie, grzechem obrosłem
  Bóg spojrzał na człowieka: - Synu, ja cię wtedy niosłem
  Pomocy nie chciałem, sam cię wtedy niosłem
  Pomocy nie trzeba mi, sam cię wtedy niosłem
  Pomocy nie trzeba, sam cię wtedy niosłem
  Pomocy nie chciałem, sam cię wtedy niosłem