Blask łun
  Nad miastem lśni
  Ciem cień
  A za drzwiami Wy
  Mrok, kwiat
  Wystarczy wam za ślub
  Mdły gest
  Zamiast przysiąg aż po grób
  Notoryczna narzeczona
  Gdy zaśniecie wróży z kart
  Czy na życie wystarczycie
  I co każdy z was jest wart
  W damę kier z jej ciała spływa
  Grzana w waszych batach krew
  Na nic wszystko, nocą wiecznie się odkrywa a,e
  Nieśmiertelny walet trefl H,e
  Zły czas
  Wśród obcych ścian
  Róż już
  Nie przynosi pan
  Dzień w dzień
  Wyłazi z niego zwierz
  Ból, wstręt
  I to wytrzymać trzeba też
  Notoryczna narzeczona
  Nie pamięta chamskich wrzaw
  W całym życiu tylko ona
  Wierzy w wielkość waszych spraw
  I nie może choćby chciała
  Nawet was po pysku zbić
  Bo ją babcia kiedyś ostrzegała
  Że rozsądną trzeba być
  Wciąż lęk
  Bo gdzie stąd iść
  Wszak człek
  To nie jesienny liść
  Strzeż się
  Do dawnych tesknić lśnień
  Zgnił czas
  Choć tropem z miasta jeszcze dzień
  Do drzwi puka wieczorami
  Z butelkami cały gang
  I w dom zmienia się czasami
  Meta w rytmie starych tang
  Notoryczna narzeczona
  Pijąc śmieje się do łez
  Gdy wraz z nocą wasza miłość kona
  Znów samotna jest jak pies.