W ciszy poranka jest nadzieja
  otwierasz okno pełne słońca
  jeszcze nie jestes wcale pewna
  czy przebudziłaś się do końca
  
  co cię zbudziło , ptak czy światło ?
  szukasz na niebie odpowiedzi
  słońce milcząco się uśmiecha
  ptak daleko gdzieś uleciał
  
  wyciągasz rękę swą przed siebie
  znów dzień zaczynasz jeden z wielu
  na próżno siegać chcesz po wszystko
  trzeba poszukać dróg do celu
  
  lecz zapamiętaj kiedy powstaniesz
  swe pierwsze kroki w zaslepieniu
  pod stopą znajdziesz popiół ziemi
  jej ciężki oddech i westchnienie
  
  lecz w jasnym oknie jest nadzieja
  i z niej to płynie przekonanie
  że nawet jedym swoim gestem
  dosięgniesz to co ci pisane