Byłeś jeszcze wtedy młodym Markiem,
  Ale twoje oczy widziały więcej.
  Mózg twój tworzył świat, nie z tego świata.
  Ty w nim przebywałeś coraz częściej.
  Krzyczałeś do ludzi dziwnymi płótnami,
  Ciołeś tekstem ostrym jak samo życie,
  Dobierałeś akordy ciemne jak odgłos dzwonu.
  Książe ironii, ty cierpiałeś skrycie.
  Może zaszedłeś za daleko w poszukiwaniu samego siebie.
  Nie mogłeś zejść z tej drogi,
  A może zwyczajnie nie chciałeś.
  Nadszedł dzień gdy wybrałeś ciemność.
  Spłynęły krwią twoje płótna
  Uśmiechnąłeś się do siebie raz ostatni
  Zabrzmiała pożegnalnie piesń Vanfiota