Nie ból a bunt łączy Armio Aniołowa
   Odarta z piór powietrza pędem
   Nie lęk a gniew prócz skrzydeł rogi nam hodował
   Zdarty pogardliwie chwost
   Nie żal a żar wypalił w ziemi kazamaty
   Skąd waszą wolą rządzić będę
   Nie blask a ćma ogarnie przestwór tego świata
   W ciemnościach lepiej słychać głos
  
   Otwórzcie rzekom drogę
   Niechaj pluną w twarz kamieniem
   Wypuście wichry w wodę
   Niech się oceany pienią
   Szykujcie wielki ogień
   Niech gotuje się pod ziemią
   Aż przyjdzie czas, też przyjdzie czas!
  
   Kołyszmy wielkie drzewa, przetaczajmy góry
   Odziani w błyskawicy blask
   Ogłuszmy hukiem w chmurach oniemiałe chóry
   Nie śpiew a wrzask! Nie śpiew a wrzask!
   Szykujmy dla człowieka jego świat prawdziwy
   Zwierzęcą krew, zwierzęcy strach
   Przepaście, szczyty, piachy, bagna i pokrzywy
   Niech raj ogląda tylko w snach!
  
   A stanie się istotą w czynach niepojętą
   I Będzie Alfą i Omegą
   Złamaną, władczą, mądrą, twardą, dziką, świętą
   U nieba bram, u piekła bram
   On diabłu będzie służył, klęknie przed aniołem
   I obu zdusi jedną ręką
   A potem zniszczy to co stworzył trudem i mozołem
   Zostanie sam! | x3