Pod prąd wąwozem w twarz ognistym wiatrom
   Po końskie brzuchy w nurt płynącej lawy
   Przez szwoleżerów łatwopalny szwadron
   Gardła armatnie kolanami dławić
   W mokry mrok topi głowy szwoleżerów
   Deszcz gliny, ziemi i rozbitej skały
   Ci, co polegną - pójdą w bohatery
   Ci, co przeżyją - pójdą w generały
  
   Potem twarz z ognia jeszcze nieobeschłą
   Będą musieli w szczere giąć uśmiechy
   Z oczu wymazać swoją hardą przeszłość
   Uszy nastawić na szeptów oddechy
   Zwycięskie piersi obciążą ordery
   I wstęgi spłyną z ramion sytych chwały
   Ci, co polegli - idą w bohatery
   Ci, co przeżyli - idą w generały
  
   Potem zaś czyści w paradnych mundurach
   Galopem w wąwóz wielkiej polityki
   Gdzie w deszczu złota i kadzideł chmurach
   Pióra miast, armat, państw krzyżują szyki
   I tylko niektórym ominie pokuta
   W mrowisku lękiem karmionych koterii
   Nieść będą ciężar wytrząśniętej z buta
   Grudki zaschniętej gliny Somosierry
  
   Ale twarz z ognia jeszcze nieobeschłą
   Będą musieli w szczere giąć uśmiechy
   Z oczu wymazać swoją hardą przeszłość
   Uszy nastawić na szeptów oddechy
   Nie ten umiera co właśnie umiera
   Lecz ten, co żyjąc w martwej kroczy chwale
   Więc ci, co zginęli, poszli w bohatery
   Ci, co przeżyli - muszą walczyć dalej