Po rudej ziemi grabarz żuk pomału
   Swą kulę ziemską ku jej losom toczy
   Po rudych kudłach umęczone fauny
   Drapią się chyłkiem ocierając oczy
  
   Doniosły tutaj moje sztywne zwłoki
   Abym obejrzał to com dawno wymyślił
   Dwór opuszczony deski w miejsce okien
   Ciszę tak wielką że słychać ruch myśli
  
   Tutaj był kiedyś Rzym mój Grecja moja
   W świątyniach stodół mieszkał Bogów zagon
   Stojąc w obejściu w pozłocistych zbrojach
   Na moje walki patrzyli z powagą
  
   Tutaj ukryłem srebrnoustą lirę
   Która się stała duszą tego dworu
   Tutaj indykom czytając Szekspira
   Drżałem o losy swego Elsynoru
  
   W tumanach kurzu tańczyły rusałki
   Nimfy w dziewannach uwodziły wzrokiem
   A ja Don Kichot wciąż niesyty walki
   Świat ten mierzyłem małym groźnym krokiem
  
   Potem mnie długo długo tu nie było
   I oto wracam z najdłuższej podróży
   Stamtąd gdzie nic się z marzeń nie spełniło
   Tu gdzie najgorsze spełniają się wróżby
  
   W martwych pejzażach skrzydłem ptak nie strzepnie
   Zgwałconej nimfie grobem szara łąka
   Wróżka mych losów milknie głuchnie ślepnie
   Na fauny czeka wrzaskliwa nagonka
  
   Ręka poprawia obsunięty całun
   Zimne powieki nasuwa na oczy
   Po rudej ziemi grabarz żuk pomału
   Swą ziemską ku jej losom toczy