Pijany poeta ma za złe, że klaszczą,
   Że patrzą na niego ciekawie,
   Że każdy mu nietakt łaskawie wybaczą -
   Poeta wszak wariat jest prawie.
  
   Nie chodzi po ziemi, współżyje z duchami,
   Ich mowę na wylot zna przecież,
   I cóż, że ogląda się wciąż za trunkami -
   Alkohol nie szkodzi poecie.
  
   Kochają go bardzo, drwiąc z rąk jego drżenia
   Ta drwina współczucia ma nazwę,
   Ugoszczą, przytulą, ukoją cierpienia -
   A on im to wszystko ma za złe.
  
   Do łez się zamartwią, że znowu nic nie jadł,
   Że pali za dużo i nie śpi,
   Że w oczach mu tańczy szaleńcza zawieja,
   A oni pragnęliby pieśni.
  
   Zakocha się szczerze trzy razy na tydzień
   I wstyd mu, że tak zakłamany,
   Czasami w połowie wieczoru gdzieś wyjdzie,
   Lecz częściej się zdrzemnie pijany.
  
   A oni się wtedy po cichu rozzłoszczą,
   Że nie dba, gdy w krąg niego siedzą,
   Lecz czegoś mu jednak naprawdę zazdroszczą,
   Lecz czego zazdroszczą - nie wiedzą.