Uderzył deszcz, wybuchła noc,
  Przy drodze pusty dwór,
  W katedrach drzew, w przyłbicach gór,
  Wagnerowski ton.
    Za witraża dziwnym szkłem,
  Pustych komnat chłód,
  W szary pył rozbity czas,
  Martwy, pusty dwór.
    Dorzucam drew, bo ogień zgasł,
  Ciągle burza trwa,
  Nagle feria barw i mnóstwo świec,
  Ktoś na skrzypcach gra,
  Gotyckie odrzwia chylą się
  I skrzypiąc suną w bok
  I biała pani płynie z nich
  W brylantowej mgle.
    Zawirował z nami dwór,
  Rudych włosów płomień,
  Nad górami lecę, lecę z nią,
  Różę trzyma w dłoni.
    A po nocy przychodzi dzień,
  A po burzy spokój,
  Nagle ptaki budzą mnie
  Tłukąc się do okien
  A po nocy przychodzi dzień,
  A po burzy spokój,
  Nagle ptaki budzą mnie
  Tłukąc się do okien
    Znowu szary, pusty dom,
  Gdzie schroniłem się
  I najmilsza z wszystkich, z wszystkich mi
  Na witraża szkle,
  Znowu w drogę, w drogę trzeba iść,
  W życie się zanurzyć,
  Chociaż w ręce jeszcze tkwi
  Lekko zwiędła róża...
    A po nocy przychodzi dzień,
  A po burzy spokój,
  Nagle ptaki budzą mnie
  Tłukąc się do okien
  A po nocy przychodzi dzień,
  A po burzy spokój,
  Nagle ptaki budzą mnie
  Tłukąc się do okien