Ciągle pada! Asfalt ulic jest dziś śliski jak brzuch ryby,
  Mokre niebo się opuszcza coraz niżej,
  żeby przejrzeć się w marszczonej deszczem wodzie. A ja?
  A ja chodzę desperacko i na przekór wszystkim moknę,
  Patrzę w niebo, chwytam w usta deszczu krople,
  patrzą na mnie rozpłaszczone twarze w oknie, to nic.
    Ciągle pada! Ludzie biegną, bo się bardzo boją deszczu,
  Stoją w bramie, ledwie się w tej bramie mieszcząc,
  ludzie skaczą przez kałuże na swej drodze. A ja?
  A ja chodzę, nie przejmując się ulewą ani spiesząc,
  Czując jak mi krople deszczu usta pieszczą,
  ze złożonym parasolem idę pieszo, o tak!
    Ciągle pada, alejkami już strumienie wody płyną,
  Jakaś para się okryła peleryną,
  przyglądając się jak mokną bzy w ogrodzie. A ja?
  A ja chodzę w strugach wody, ale z czołem podniesionym,
  Żadna siła mnie nie zmusza i nie goni,
  idę niby zwiastun burzy z kwiatkiem w dłoni, o tak.
    Ciągle pada, nagle ogniem otworzyły się niebiosa,
  Potem zaczął deszcz ulewny siec z ukosa,
  liście klonu się zatrzęsły w wielkiej trwodze. A ja?
  A ja chodzę i niestraszna mi wichura ni ulewa,
  Ani piorun, który trafił obok drzewa,
  słucham wiatru, który wciąż inaczej śpiewa.
    Ciągle pada, nagle ogniem otworzyły się niebiosa...
  który wciąż inaczej śpiewa. A ja?
  A ja chodzę desperacko i na przekór...
  patrzą na mnie rozpłaszczone twarze w oknie, to nic.