Puść mnie matko do powstania, nie stój tak przed progiem
  Bez twojego pożegnania, bez twojego pożegnania
  Z domu wyjść nie mogę
  Poszedł ojciec, poszedł starzyk, starsi bracia też
  I ja muszę się odważyć, i ja muszę się odważyć
  Sama o tym wiesz
  Bez twojego pożegnania z domu wyjść nie mogę
  Sama o tym wiesz
  Puść mnie matko do powstania, nie stój tak przed progiem
  Bo mi żal twych łez
  Puść mnie matko, zanim ruszy pułk w dalekie strony
  Do "Bytomskich Strzelców" muszę
  Do "Bytomskich Strzelców" muszę, bo to pułk wsławiony
  Wolne miejsce jest w szeregu, muszę zająć je
  Nim się dowie ktoś z kolegów, nim się dowie ktoś z kolegów
  I wyprzedzi mnie
  Do "Bytomskich Strzelców" muszę, bo to pułk wsławiony
  Nie zatrzymuj mnie
  Puść mnie matko, zaraz ruszy pułk w dalekie strony
  Chcę zaciągnąć się
  Puść mnie matko, co się żalisz, na co dłużej czekasz
  Daj na drogę swój medalik, daj na drogę swój medalik
  Matki Boskiej z Piekar
  Pobłogosław i pocałuj - już wypogodź twarz
  Przecież wrócę z wojny cało, przecież wrócę z wojny cało
  Gdy nastanie czas
  Daj na drogę swój medalik, nie ma co się żalić
  Już wypogodź twarz
  A na drogę mnie ucałuj, wrócę z wojny cało
  Gdy nastanie czas