Jestem z miasta, to widać
  Jestem z miasta, to słychać
  Jestem z miasta, to widać słychać i czuć
    W cieniu sufitów, w świetle przewodów
  W objęciach biurek w korkach obchodów
  Rodzą się rzeczy jasne i ciemne
  Ja nie rozróżniam ich, nie ufam, więc...
    W rytmie zachodów, w słowach kamieni
  W spojrzeniu ptaków, w mowie przestrzeni
  Rodzi się spokój - mówią, po jednym roku
  Leczą się myśli, mnie to nie bierze
    W świele przewodów, w cieniu sufitów
  W wietrze oddechów, w błocie napisów
  Rodzą się szajby małe i biedne
  Karmię się nimi i karmić się będę