Było ciemno, więc niewiele co widziałam
  I pamiętam też niewiele
  Było ciemno, wiem, że z pochyloną głową stałam
  tak jak stoi się w Kościele
  A więc stałam, nie widziałam, było ciemno, lecz słyszyłam
  Wciąż... ten głos, ten głos, ten głos, ten głos...
    Podejdź bliżej, więc podeszłam
  Jak skruszony obywatel do przedstawiciela władzy
  Podejdź bliżej, już wiedziałam,
  Że ucieczka błyskawiczna tu niczemu nie zaradzi
  Więc podeszłam, posłuchałam, było ciemno, lecz słyszałam
  Wciąż... ten głos, ten głos, ten głos, ten głos...
    To nie wróg był, bo głos cichy i subtelny
  Ale polski i nieskazitelny
  To nie wróg był, ten by zaraz mnie zapytał
  Czy mój światapogląd celny
  Więc to nie był wróg na pewno, bo nad głową, tuż nade mną
  Usłyszałam... ten głos, ten głos, ten głos, ten głos...
    Ty to masz szczęście
  Że w tym momencie
  Żyć ci przyszło
  W kraju nad Wisłą
  Ty to masz szczęście
  Twój kraj szczęśliwy
  Piękny, prawdziwy
  Ludzie uczynni
  W sercach niewinni
  Twój kraj szczęśliwy
    Było ciemno, więc nie mogłam stwierdzić
  Komu pomyliły się stulecia
  Było ciemno, może to Mickiewicz jaki
  Bo tak zgrabnie romantyczną wiarę krzesał
  Trochę niezorientowany, bo w tym kraju tak kochanym
  Dawno nie był już widziany
    Może Norwid, bo coś plótł,
  Że łza gdzie znad planety spada i groby przecieka
  Ale skądby, skądby wiedział,
  Że na jego słowa ktoś tu jeszcze może czekać?
  Teraz w modzie nie Norwidy filozofio-okryjbidy
  Więc czyj... ten głos, ten głos, ten głos, ten głos...
    Było ciemno, sama nie wiem,
  Jak do domu wprost doszłam i do siebie
  Było ciemno, a ja czułam się jak w niebie
  I dlaczego nie wiem, nie wiem.
  Z pochyloną głową stałam, wierzcie, ja nie zwariowałam,
  Lecz jak dziecko powatarzałam na głos, na głos, na głos...
    Ja to mam szczęście...