Rośniesz jak młody buk na moich ramionach
  Jak drzewo, którego nikt, nikt nie pokona
  Dałam ci wolę istnienia, dałam ci siłę tworzenia
    Nowy nieznany ślad nad twoją głową
  Może jest tylko snem, a może koroną
  Zostań więc bogiem i drzewem, między mną, ziemią, a niebem
    Więc teraz serca mam dwa i smutki dwa
  I miłość po kres i radość do łez
  Wieczory długie i złe, krótkie dnie
  Więc całuj mnie częściej, bo nie wiem jak będzie
    Ojciec twój pędziwiatr uwieść mnie zdołał
  Tulił jak cenny skarb w swoich ramionach
  Dałam mu wolę istnienia, dałam mu siłę tworzenia
     / w s t a w k a /
    Więc teraz serca mam dwa i smutki dwa
  I miłość po kres i radość do łez
  Wieczory długie i złe, krótkie dnie
  Więc całuj mnie częściej, bo nie wiem jak będzie
  gdy odejdziesz...