Alkohol to zguba ludzkości,
   Takiego już zdania jest świat,
   Jest źródłem nieszczęścia, przykrości,
   Co gnębi wciąż ludzkość od lat.
   Przyznaję, lecz ma też plus wielki,
   Bo wśród znojów i szarych dni
   Nie jeden gość na dno butelki
   Zagląda, by koić ból, łzy.
  
   Pij, pij, pij bracie, pij,
   Pij, luby, póki jest czas.
   Pij, żyj i z życia drwij,
   Trza z życia brać rozkosz raz.
   Smutki i troski to furda, to bluff,
   Pij, póki w żyłach drga krew.
  
   I Mojżesz swej sekcie czy kaście,
   Gdy poprzez pustynię ich wiódł,
   Przykazań im dał jedenaście,
   A każde z nich jest wzorem cnót.
   Lecz jedno zginęło albowiem
   Niejedna tragedia w tem tkwi.
   Zaś wam, o ludzkości, ja powiem,
   Jak przykazanie to dziś brzmi:
  
   Pij, pij, pij bracie, pij ...itd
  
   Inna wersja refrenu
  
   Pij, pij, pij bracie mój,
   Pij rano, wieczór i w noc.
   Pij, pij, trunkiem się truj,
   A głowa ciężka jak kloc.
   Smutki, troski odpędzi precz,
   Marzeń rozsnuje się nić.
   Być, albo nie być,
   Hamleta to rzecz,
   Naszą dewizą jest pić!
  
   albo
  
   Pij, pij, pij bracie, pij,
   Na starość torba i kij.
   Wczoraj grałeś w "sześćdziesiąt sześć,
   A dzisiaj nie masz co jeść."
   Smutki, troski itd