Wilija, naszych strumieni rodzica,
   Dno ma złociste i niebieskie lica;
   Piękna Litwinka, co jej czerpa wody,
   Czystsze ma serce, śliczniejsze jagody.
  
   Wilija gardzi dolin kwiatami,
   Śród tulipanów i narcyzów płynie;
   U nóg Litwinki kwiat naszych młodzianów,
   Od róż kraśniejszy i od tulipanów.
  
   Wilija gardzi doliny kwiatami,
   Bo szuka Niemna, swego oblubieńca;
   Litwince nudno między Litwinami,
   Bo ukochała cudzego młodzieńca.
  
   Niemen w gwałtowne pochwyci ramiona,
   Niesie na skały i dzikie przestworza,
   Tuli kochankę do zimnego łona
   I giną razem w głębokościach morza.
  
   I ciebie równie przychodzień oddali
   Z ojczystych dolin, o Litwinko biedna!
   I ty utoniesz w zapomnienia fali,
   Ale smutniejsza, ale sama jedna...
  
   Serce i potok ostrzegać daremnie!
   Dziewica kocha i Wilija bieży;
   Wilija znikła w ukochanym Niemnie,
   Dziewica płacze w pustelniczej wieży.