Czekam na pociag, którego nie ma w rozkładzie
   Już wszystkie myśli dokładnie spakowane mam
   Na zegarek patrzę już coraz rzadziej
   Spokój owiewa gorące skronie od rana
  
   Nikt mnie nie zmusi, żebym żył
   Tak jak ja sam tego nie chcę
   Nikt mi nie powie, żebym był
   Innym jeśli tego nie chcę
   Nikt mnie nie zmusi, żebym żył
   Wśród tych, gdzie tylko forsa liczy się, nic wiecej
  
   Przez nią moje serce jak kawałek lodu
   Nieczułe na piękno, którego coraz mniej
   Zesztywniałe ręce już nie czują głodu
   Na dotykanie, na obejmowanie jej
  
   Nikt mnie...
  
   Nie doczekam się już
  
   Budujcie mury, a na dworcu się spotkamy
   Spod przymkniętych powiek może się poznamy
   Czy coś z ludzi jeszcze w sobie mamy
   Tu za odpowiedź słyszę tylko pusty śmiech
  
   Nikt mnie...
  
   Nie doczekam się już