Gdy znów do murów klajstrem świeżym
   przylepiać zaczną obwieszczenia,
   gdy "do ludności", "do żołnierzy"
   na alarm czarny druk uderzy
   i byle drab, i byle szczeniak
   w odwieczne kłamstwo ich uwierzy,
   że trzeba iść i z armat walić,
   mordować, grabić, truć i palić;
   gdy zaczną na tysięczną modłę
   ojczyznę szarpać deklinacją
   i łudzić kolorowym godłem,
   i judzić "historyczną racją"
   o piędzi, chwale i rubieży,
   o ojcach, dziadach i sztandarach,
   o bohaterach i ofiarach;
   gdy wyjdzie biskup, pastor, rabin
   pobłogosławić twój karabin,
   bo mu sam Pan Bóg szepnął z nieba,
   że za ojczyznę - bić się trzeba;
   kiedy rozścierwi się, rozchami
   wrzask liter z pierwszych stron dzienników,
   a stado dzikich bab - kwiatami
   obrzucać zacznie "żołnierzyków". -
   - O, przyjacielu nieuczony,
   mój bliźni z tej czy innej ziemi!
   wiedz, że na trwogę biją w dzwony
   króle z panami brzuchatemi;
   wiedz, że to bujda, granda zwykła,
   gdy ci wołają: "Broń na ramię!",
   że im gdzieś nafta z ziemi sikła
   i obrodziła dolarami;
   że im coś w bankach nie sztymuje,
   że gdzieś zwęszyli kasy pełne
   lub upatrzyły tłuste szuje
   cło jakieś grubsze na bawełnę.
   Rżnij karabinem w bruk ulicy!
   Twoja jest krew, a ich jest nafta!
   I od stolicy do stolicy
   Zawołaj, broniąc swej krwawicy:
   "Bujać - to my, panowie szlachta!"