Powietrzem natchnione kości
   Ruszają piórami w pogórzu
   Jak lekko na wysokości
   W niebieskim ślizgać się kurzu
  
   Świrem jak igłą zakłutą
   Wdziobać się w obłok puszyście
   O cienka wysoka nuto
   Chwiejąca się w ametyście
  
   Kropeczko w niebie cieknąca
   Śmigłym, powiewnym zygzakiem
   Aż oczy bolą od słońca
   Jakże to można być ptakiem
  
   Jak żywić się, najeść w chmurach
   I popić wiatru posoką
   Jak można na małych piórach
   Latać tak bardzo wysoko