Szczęście ty moje nieustające,
   nadziejo moja śniona.
   W rozkładzie zdarzeń na rok bieżący
   nikt nie pomyślał o nas.
   Na czas najbliższy, miła ma,
   w centralnej kuźni losu,
   zaplanowano miejsca dla
   następujących osób:
  
   pogrążonych w dziedziczonej niemocy.
   Posiadaczy nieprawdziwych cnót.
   Nieustannie wzywających pomocy.
   I wytrwałych w czekaniu na cud.
  
   Ktoś, kto wymyślił to wszystko wokół,
   ustalił taki schemat,
   według którego w bieżącym roku
   ludzi wrażliwych nie ma.
   Więc nie ma ciebie, nie ma mnie,
   naszych przyjaciół kilku.
   Ktoś kto układał myślał, że
   zostali jeszcze tylko:
  
   Pogrążonych w dziedziczonej niemocy.
   Posiadacze nieprawdziwych cnót.
   Nieustannie wzywający pomocy.
   I wytrwali w czekaniu na cud.
   Pogrążeni....
  
   Wypijmy kawę moja kochana,
   z szafy wyjmijmy ochraniacze.
   I przeczekajmy czas nie dla nas,
   czas dla wrażliwych inaczej.