Rozbiję swój świat zabity deskami,
   Z tych desek zbuduję, jak z tęsknoty, łódź.
   Perły, korale rozsypię na szczęście,
   Muszle, bursztyny, a może coś jeszcze.
  
   Będę wędrował poza horyzont
   Ze swojskim balastem - wielką walizą.
   Z wyspy na wyspę, raz dniem, raz nocą,
   Skieruję ster, gdzie oczy poniosą.
  
   Gwiazdy to ryby latające
   Między księżycem a słońcem.
   Morze - modlitwa Boga i ludzi
   Za tych, których życie zbytnio trudzi.
  
   W trójkącie żagla słońce powieszę
   I będę studził płonne zapały
   Serc zbyt gorących i tych zbyt małych,
   I tych co burzą, i tych co ciszą.
  
   Pójdą nade mną trzy czarne wieże,
   Jak trzy dzwonnice rybackich świątyń.
   Będzie im lekko w wodach, gdy dzwony
   Wydzwonią żywot wieczornych modlitw.