Kupiłem sobie za dwa dolary
   Uśmiech barmanki z Vancouver,
   A całą resztę, jak podejrzewam,
   Otrzymać mógłbym za stówę.
  
   I nawet nie wiesz, Ty moja dziewczyno,
   Ile Ci mógłbym zapłacić,
   Ile żeś warta jest w tej walucie,
   Od której się nie wzbogacisz.
  
   Tak więc zostałem przy jednym piwku
   I przy tym Twoim uśmiechu,
   Lecz choć marzenia się nie spełniły,
   Nie mogę mówić o pechu.
  
   Cóż, że koledze się poszczęściło,
   Pewno miał więcej waluty,
   Ja mam Twój uśmiech i jest mi miło,
   A on - rano wrócił zapruty.
  
   Kupiłem sobie uśmiech barmanki
   Za bardzo tanie pieniądze.
   Gdy jeszcze kiedyś będę w Vancouver,
   Do tego baru zabłądzę.
  
   A kiedy ona wzrokiem mnie muśnie,
   Położę łokcie na blacie
   I będę czekał na taki uśmiech,
   Za który nic nie zapłacę.
  
   Kupiłem sobie za dwa dolary
   Uśmiech barmanki z Vancouver,
   A całą resztę, jak podejrzewam,
   Otrzymać mógłbym za stówę.