"Paragon Belial"
  
   Leżę skulony
   Skażony wypaczeniem czasu
   Moje ciało Tęskni
   Za Grobowym światem
   Moja dusza jak pokłady Mrozu
   Podobna do widmowego cienia
   Zamrożony w Czasie i Przestrzeni
   Zostałem oderwany od Lodu
   Ukryty jestem, poza ścianą świadomości
   Ciaglę widząc odmienny Świat
   Przyzywający Mnie
   Zimne Dźwięki wypełniają moją głowę -
   Otwieram oczy;
   Widzę pode mną wrzące morze
   Zamek Fausta
   Belial ostatecznie powraca:
   "Starodawne napisy z Białego Światła
   były tylko leżącym człowiekiem i jego piórem
   Ty jesteś tym samym, tylko w Czerni.
   Powracam z wiedzą
   jak stworzyć swego własnego boga"
   Król snów Grobowego Świata:
   Składam Wieczną przysięgę
   Tworząc swojego [Paragon Belial]