Żal rośnie jak las - sto lat
   Lodowce płoną jeszcze w nas
   Choć zachwyt już przeminął
   Spójrz - miłość to byłam ja
   To, co ma w pieśni kiedyś żyć
   To w życiu musi zginąć
  
   Cinema, bo cinema
   Podróż przez śmiech i płacz
   Do pustych brzegów smutku
   Cinema - spłoszony rytm dnia
   Daje go Pantarej, już mniej
  
   Więc, przekreśl to "więc"i już
   Co łatwo przyszło musi iść
   Namiętność jest jak Wena
   Spójrz - wątek się rwie jak nić
   A może tamto prawdą jest
   A nas po prostu nie ma
  
   Cinema, bo cinema
   Podróż przez śmiech i płacz
   Do pustych brzegów smutku
   Cinema - spłoszony rytm dnia
   Daje go Pantarej, już mniej