Po tej i po tamtej stronie rzeki
   Która płynie wolno od wieków
   W blokowiskach stłoczonych za portem
   I ruderach pozornie milczących
   Wszystko kipi buzuje i drży
   Ale wciąż nie rozlega się krzyk
  
   W zimnych salach domów opieki
   Patrzą w zupę mętną jak ścieki
   Ci którzy znają tylko ból
   Których życie to bezdenny trud
   Pochyleni nad brudnym stołem
   Wolą milczeć niż stracić swoją porcję
  
   One kryją zmęczenie za szminką
   Są ich setki chcą uciec stąd szybko
   W szybkich barach, szybkie jedzenie
   Szybka miłość na tylnym siedzeniu
   Wolą milczeć niż wykrzyczeć ból
   I zestarzeć czekając na cud
  
   Nie chcą zamieszek
   Nie chcą zamieszek
   Boją się gumowych kul
   Nie chcą zamieszek
   Nie chcą zamieszek
   Wiedzą tylko czym jest ból
   Nie chcą zamieszek
   Nie chcą zamieszek
   Gdy zobaczą że to błąd
   Będzie zbyt późno
   Będzie zbyt późno
   Aby zmienić coś